مطالب پزشکی http://pezeshk.igl.ir/ en-us AftaBlog.com Blog System نگاه اجمالی مکارم اخلاقی وجه امتیاز و شرافت انسان است. ارزش هر انسان بستگی به انصاف و آراستگی او به سجایا و اخلاق حسنه دارد. هدف و فلسفه بعثت پیامبران الهی نیز تکامل اخلاقی بشری بوده است. حاکمیت اخلاق کریمه در جوامع انسانی نیز نشانه تعالی و تمدن واقعی آن جامعه تلقی می‌شود.پیشرفتهای علمی بشری زمانی برای نوع بشر مفید و ثمربخش است که از پشتوانه اخلاقی برخوردار باشد. علم و تخصص بدون بهره‌مندی از اخلاقیات پاسخگوی نیازهای فطری بشر نبوده و گاهی نقض غرض است، زیرا هر نوع پیشرفت باید دارای جهت و هدف باشد و اخلاق به پیشرفت علمی جهت و هدف می‌بخشد. پیشرفت علمی عاری از مکارم و سجایای اخلاقی حرکت در تاریکی است. اخلاق چراغ هدایت هر حرکت محسوب می‌شود. اخلاق در پزشکی در عرصه پزشکی نیز این حکم صادق است و اساسا حرکت طب بر محور اخلاق بوده و پایه‌های آن بر مبانی اخلاقی استوار است. کوشش برای نجات جان انسانها و اعاده حیات و سلامت به آنان و درمان بیماریها و تشقی و تسکین آلام دردمندان و تلاش در بقای نسل و سالم سازی محیط انسانی خود از ارزشهای اخلاقی است.اگر تکاپو و مساعی متصدیان امور پزشکی برای دستیابی و نیل به اهداف مقدس فوق باشد، خدمات ارزنده آنان جنبه عبادی به خود می‌گیرد و زیباترین کمالات اخلاقی به منصه ظهور می‌رسد، زیرا عالی‌ترین تظاهر عواطف بشری ، چون تعهد ، علم و تخصص ، فداکاری و ایثار ، نجات ، التیام و آرام بخشی و عشق و دلسوزی در این نوع خدمات پزشکی متبلور است. جلوه‌گاه اخلاق در منظر پزشکی جلوه‌گاه این کرامت اخلاقی در دنیای پزشکی در مرحله حساس و سرنوشت‌ساز برخورد پزشک با بیمار است. هر قدر این برخورد انسانی ، اخلاقی ، عاطفی و صمیمانه ، شکوهمند و شرافتمندانه و احترام آمیز باشد، حصول آرمانهای مقدس پزشکی و امنیت روانی و جسمی بیمار و رضایت خاطر او و اطرافیانش قطعی‌تر خواهد بود. عواقب عدم مراعات جنبه‌های اخلاقی ممکن است پزشک از دیدگاه علمی و فنی به وظیفه خود عمل و حتی بیمار را معالجه نماید. لیکن عدم مراعات جنبه‌های اخلاقی و انسانی در برخورد با بیمار او را از هدف عالی پزشکی دور کند و کوچکترین غفلت ، مسامحه و لغزش از موازین اخلاقی و وجدانی و بی‌حرمتی نسبت به شخصیت بیمار و اطرافیان او سبب عدم امنیت خاطر ، دل‌شکستگی ، آشفتگی و تکدر روحی بیمار و سلب اعتماد او از پزشک معالج گردد.به نظر می‌رسد این مهم ، یعنی نحوه برخورد پزشکان با بیماران ، می‌بایست سرلوحه خدمات پزشکی قرار گیرد تا از رهگذر این اصول به اهداف متعالی پزشکی که نجات جان و مداوا و حفظ حیات و سلامت آنان و ایجاد امنیت جسمی و روانی افراد جامعه و جلب رضایت مردم و لازمه رضایت خالق است، محقق گردد. منبع : رشد http://pezeshk.igl.ir/1097/ http://pezeshk.igl.ir/1097/ سخنرانی بابک احمدی درباره اخلاق پزشکی در ایرانبابک احمدی اواخر بهمن ماه در انتشارات فرزان روز درباره فلسفه اخلاق و اخلاق پزشکی در ایران سخنرانی کرد.جمع کوچکی از فرهیختگان و روشنفکران ایرانی از جمله داریوش شایگان، عزت الله فولادوند، کامران فانی و دیگران در این سخنرانی حضور داشتند. موضوع سخنرانی بکر و تازه بود، و شیوه برخورد با قضیه مرگ و زندگی را در دنیای مدرن و دنیای عقب افتاده، در قالب اتانازی و سقط جنین مطرح می کرد. تازگی موضوع، سبب شد خلاصه ای از آن تهیه کنیم که در اینجا می خوانید:****آیین های اخلاقی*****می دانید کار من فلسفه است و در بحث اخلاق پزشکی ناگزیر از زاویه فلسفه اخلاق به داستان نگاه می کنم. در تاریخ همواره بین فلسفه و پزشکی رابطه نزدیکی وجود داشته است. در دوره باستان این دو یکی بودند. ارسطو هم فیلسوف بود هم پزشک. بقراط همچنین.در قرون وسطی هم رابطه پزشکی و فلسفه باقی ماند. در فرهنگ خودمان دو غول بزرگ فکری ما، رازی و ابن سینا، هم فیلسوف بودند، هم پزشک. اما این رابطه در فرهنگ ایرانی قطع شد. بخصوص از دوره مدرن، از انقلاب مشروطه به این سو، به ندرت پزشک روشنفکر می بینید یا روشنفکرانی که توجه به گفتمان پزشکی داشته اند.تلخ تر از همه نپرداختن به فلسفه اخلاق است که به بحث من ربط دارد. در ایران به جنبه فلسفی اخلاق هم در صد سال اخیر خیلی کم پرداخته شده است.برای من جای تعجب و سوال است که چرا ما در این صد سال به مباحث فلسفی علاقه داشته ایم و در خیلی از موارد از جمله حتی فلسفه علم هم دقت کرده ایم و کتاب به فارسی در آورده ایم و درس داده ایم، اما فلسفه اخلاق همیشه جایش خالی بوده است. نه آثار بزرگ این رشته به فارسی در آمده،و نه نوشته های اصلی قرن بیستمی در زمینه اخلاق فلسفی منتشر شده است. اهل فرهنگ هم به اخلاق توجه نداشته اند. خردورزی اخلاقی یا خردورزی در زمینه اخلاق کار دو سه نسل روشنفکران بعد از مشروطه نبوده است.سه آیین بزرگ اخلاقی در فلسفه غرب وجود دارد. یکی از آنها را غایت شناسی یا فرجام شناسی (Teleology ) می نامیم. دیگری بایا شناسی ( Deontology) است و سومی هم بر اساس انتقاد پا گرفته و نوعی اخلاق عملی را مطرح می کند.دسته اول در واقع تابع قواعدی است که به تصویر آدم ها از زندگی و خوشبختی و سعادت و بهره بردن از زندگی بر می گردد. در این گروه بطور خلاصه امری را اخلاقی می دانند که بیشترین بهره را به بیشترین افراد برساند. بین دو کار، آنکه بیشترین بهره را به بیشترین افراد می رساند، اخلاقی تر است. بزرگترین معرف اینها در فلسفه مدرن جان استوارت میل است، با فلسفه بهره باوری.دومی نه از قاعده بهره رساندن به آدم ها که از قواعد محکم اخلاقی و جنبه جهان شمول آن بحث می کند. بحث دینی معمولا چنین شکل اخلاقی را پیش می آورد. یک رشته احکام مثل ده فرمان وجود دارد که انسانها باید زندگی شان را با آن تنظیم کنند.این “باید” از اینجا می آید که رعایت اینها به نفع همه است. اینطوری زندگی شان بهتر خواهد بود. اگر مثلا دزدی نکنند، اگر بی ناموسی نکنند، و … در تمام سده های میانه این نوع اخلاق محکم و استوار مانده است.در میان فیلسوفان مدرن هم بزرگترین سخنگوی این نحوه اخلاقی کانت است. کانت این بحث را پیش کشیده که ما چگونه می توانیم دسته ای از احکام اخلاقی را پیدا کنیم که همه رعایت کنند و از نظر عقلانی ثابت کنیم که رعایت آنها به نفع همه است.مثلا اینکه ما نباید آدم دیگر را به عنوان وسیله نگاه کنیم و انسان باید همواره هدف باشد. یا کار من به شرطی اخلاقی است که بتوانم آن را به همه پیشنهاد کنم و منش فردی یا منافع فردی از میانه برخیزد.به نظر می آید که از نظر اولین نسل از فیلسوفان بعد از کانت، یعنی اولین فیلسوف های قرن ۱۹، بخصوص پیروان کانت استدلال های او خیلی قوی بود. با وجود این در آن اماهایی پدید می آید، همان امایی که در احکام اخلاق دینی وجود دارد.می گویند همه آدم ها باید هدف باشند نه وسیله، اما زندگی اجتماعی خود به خود آدم ها را تبدیل به وسیله می کند. وقتی خودت وسیله می شوی، می توانی به دیگری هم به عنوان ابزار نگاه کنی. برای مثال به ما می گویند نباید آدم کشت اما خودشان به ما یاد می دهند که به خاطر دین، به خاطر ملت، به خاطر دفاع از خود و کشور و به خاطر هزار چیز دیگر آدم بکشید و آن نوع آدم کشی را می پذیرند. خود کانت یکی از مدافغان حکم اعدام بود.بنابراین به نظر می آید آن اخلاق جهان شمول همیشگی خیلی قوی هم با اماهایی رو به رو می شود. بعلاوه این نوع نگاه و نگرش نادیده گرفتن واقعیت زندگی اجتماعی است.در زندگی اجتماعی آدم ها خیانت می کنند، دزدی می کنند، رذالت می کنند، غیر اخلاقی زندگی می کنند و حرف هایی می زنند که از آن بر می گردند. فقط در ظاهر به اخلاق وانمود می کنند و رفتار خود را اخلاقی جلوه می دهند.رهبران کشورها، به راحتی دروغ می گویند و وعده هایی می دهند که اجرا نمی کنند. برای پیروز شدن چیزهایی می گویند که بعدا هیچ کدامشان را به یاد نمی آورند و چه بسا ضدش را اجرا می کنند. کشتار جمعی زندانیان را امر اخلاقی و موجه وانمود می کنند. خشونت هایی را تجویز می کنند که نمی توان آنها را با احکام بایا شناسانه ثابت کرد، ولی همه اینها را پشت احکام بایا شناسانه پنهان می کنند. به عبارت دیگر به نظر می آید که همه زندگی اخلاقی درگیر نوعی تفسیر می شود که به صورت ناب قابل پذیرش نیست.همه اینها که ذکر شد از جمله انتقادهای آیین سوم است. بزرگترین متفکری که این انتقادها را سازمان داد، نیچه بود. او با انتقادش به اخلاق مسیحی و فهم دینی بطور عام نوعی از بحث را پیش کشید که با باقی بحث هایش هماهنگی داشت. وقتی از خواست قدرت حرف می زد این نکته در آن نهفته بود که ما اخلاق را به دلایلی می سازیم و افراد برای دستیابی و شوق کسب قدرت و حفظ آن، این احکام اخلاقی را سازمان و به نظر همه مقدس جلوه می دهند.به نظر می آید که از زمان نیچه، از شر دو آیین قبلی – آیین هایی که وانمود می کردند که پی سعادت بشر هستند – خلاص می شویم. این سومی یک ریشه قدیمی هم دارد که ارسطو است.ارسطو اخلاق را به حکمت عملی ( phronesis ) مربوط می کند و در کتاب ششم اخلاق نیکو ماخوس به بهترین شکلی به ما نشان می دهد که اخلاق در گرو زندگی واقعی و عملی معنی دارد و فقط با آن ساخته می شود و با آن به خیلی از موازین زندگی مادی و قدرتی انسان وابسته می شود و حتی مشروع جلوه می کند.****اخلاق پزشکی******با این مقدمه بر شما روشن می شود که من طرفدار اخلاق نوع سوم هستم. به نظر می آید خدمتی که فلاسفه اخلاق می توانند به پزشکی بکنند کمتر است تا خدمتی که پزشکان و البته بیماران می توانند به فلسفه اخلاق بکنند.یکی از جنبه های اصلی اخلاق پزشکی این است که ما عاقبت می توانیم بر مسأله حساسی انگشت بگذاریم که به زندگی کردن و زیستن در این جهان مربوط می شود. بنا به اخلاق من که چنین زندگی می کنم و در این شرایط تاریخی زندگی می کنم، آگاهی از مرگ، امر حیاتی است.من نمی توانم به زندگی ام معنی بدهم مگر آنکه مرگ آگاه باشم، مگر اینکه بدانم خواهم مرد، مگر اینکه تا حدودی نوعش را هم انتخاب کنم. در نتیجه برای یک آدم حتی خودکشی می تواند موجه باشد. از نظر یک آدم، اگر پزشک به او دروغ بگوید، یا بیمار را آگاه نکند که در معرض مرگ فوری است، عمل غیر اخلاقی انجام داده است، ولی از نظر یک آدم دیگر شاید چنین نباشد.او ممکن است از پزشکش حتی انتظار شنیدن حقیقت را نداشته باشد. پزشک نمی تواند از یک اصل همگانی حقیقت گویی تبعیت کند و نمی کند. پزشک نمی داند که به بیمارش می تواند راست بگوید یا نه.بسیاری از آدم ها مثل من ادعا می کنند که از مرگ نمی ترسند و دلشان می خواهد بدانند که کی می میرند، اما وقتی به آنها می گویی که سرطان داری و بزودی خواهی مرد، از هم می پاشند. این باعث می شود که پزشکان خود به خود جنبه های خاص را در نظر بگیرند و عام بودن فلسفه اخلاق نزد آنها کم رنگ شود.در عرض چهار پنج سال گذشته دعوایی بین نویسندگان فلسفه اخلاق و کسانی که در پزشکی کار می کنند درگیر شده که کدام اینها بر دیگری حاکم است؛ زیست اخلاق یعنی بایوایتک ( Bioethics ) یا اخلاق پزشکی؟اصل داستان این است که ما با هر دو رو بروییم و باید بتوانیم هم اینها را از هم متمایز کنیم و هم حلقه های ارتباطی شان را پیدا کنیم. در دو سه دهه اخیر مسائل عظیمی در زمینه زیست اخلاق یا اخلاق علوم زیستی، اخلاقی که به خاطر پیشرفت علوم زیستی پدید آمده، پیش روی ما قرار گرفته است.به نظر می آید ما دو انقلاب بزرگ زیست شناسی را در قرن بیستم از سر گذرانده ایم. یکی در دهه ۳۰ که به کشف پنی سیلین منجر شد که انبوهی از بیماری های عفونی را درمان کرد.انقلاب دوم که خیلی وسیع تر است در دهه ۸۰ و ۹۰ اتفاق افتاد و آن پیشرفت عظیم ژنتیک بود. پیشرفتی که تأثیر آن بر زندگی تک تک آدم ها محسوس است. از ساده ترین امور مثل یک عمل جراحی زیبایی، تا پیچیده ترین امور مثل انتخاب جنسیت جنینی که قرار است متولد شود؛ و دست بردن در ژن ها، که به نظر می آید در یکی دو دهه بعد انجام خواهد شد.انقلاب بیولوژیک در واقع با ژن درمانی مشکلات عظیم اخلاقی می سازد. یکی این است که وقتی ما جنینی را در رحم مادر ژن درمانی می کنیم، نمی دانیم چه عواملی دیگر را بر می انگیزیم. در شش ماه گذشته این بحث میان بسیاری از کسانی که در ژن درمانی درگیرند پدید آمد که امکان دارد با این کار بیماری های دیگری برای جنین ایجاد کنیم.این باعث شده که در مورد چند کاری که تا حالا انجام داده اند، سردرگم بشوند. من تا اینجا به جنبه های اجتماعی آن کاری ندارم، فقط به خود پژوهش پزشکی – علمی آن کار دارم و سوال من این است که ما تا کجا حق داریم پیش برویم؟اما اشکال جنبه های اجتماعی آن خیلی آشکار است. اگر ما بتوانیم جنسیت جنین را تعیین بکنیم با مشکل اجتماعی بزرگی رو به رو می شویم و آن این است که در کشورهای عقب افتاده، حتی در بعضی کشورهای در حال پیشرفت مثل چین هنوز فرهنگ اجتماع چنان است که پسر می خواهند. در نتیجه انتخابشان پسر خواهد بود. این امر مسائل اجتماعی عظیم ساخته است. می روند دخترهاشان را می اندازند.می توانید تصور کنید آن اصل آماری که بطور طبیعی نسبت بیش و کم نزدیک بین دو جنس را نگه می دارد به هم خواهد خورد و زندگی اجتماعی بخصوص در جوامع بسته نسل بعد دشوار خواهد شد و هزار مشکل دیگر پدید خواهد آورد. همین مسائل در مورد شبیه سازی اتفاق می افتد.از آن بدتر کشف نورونهای آینه ای در علوم ژنتیک مسائل عظیمی را باعث شده است. چون کم و بیش می توان در میزان یادگیری آدم ها دخالت کرد. می توان کاری کرد که جنین بیشتر یا کمتر یاد بگیرد. بیشتر یاد گرفتن را کسی مانع نمی شود، اما کمتر را خیلی ها می خواهند برای اینکه قرن هاست که سعی دارند آدم ها چیزی نفهمند. و من نمی دانم واقعا چه نتایج اجتماعی از آن پدید خواهد آمد.به هر حال بحث من امروز مربوط به مسائلی است که در اخلاق پزشکی مطرح می شود. برخی از مسائل بیش و کم حل شده مثل مرگ مغزی و دیگر مشکل زیادی از نظر اجتماعی با آن نداریم.از قانون گذارها گرفته تا هیات حاکمه همه پذیرفته اند که مرگ مغزی به معنی مرگ است. ولی دو مسأله هست که برای ما ایرانی ها مهم است. یکی مسأله اتانازی است و دیگر سقط جنین. این دو تا برای ما الان مهم است و باید روی آنها بیشتر بحث بکنیم.در زمینه عملی اخلاق پزشکی هم دائم به مشکلاتی بر می خوریم که باید بتوانیم حلش کنیم. این مسائل نه فقط پیش روی ما بلکه پیش روی همه جوامع پیشرفته قرار دارد.یکی از مشکلات به پژوهش های علمی بر می گردد. مثلا ما تا چه حد حق داریم آدم ها را ابزار تحقیق پزشکی کنیم؟ می دانیم که مریضی دارد می میرد. آیا از اینجا به بعد دارای این حق اخلاقی هستیم که روی او داروهایی را آزمایش کنیم که مرگ را جلو بیندازد، در عوض موجب دردهایی هم بشود ولی نتیجه اش تحقیق پزشکی درخشانی باشد که کمک کند به اینکه هزاران مریض دیگر کمتر درد بکشند؟ دکترها مدام با این موضوع مواجه می شوند.یکی از بزرگترین مشکلاتی که پزشکان در مورد بیمار سرطانی با آن مواجه اند این است که آیا داروهای مسکن به او بدهند که دردش را کم می کند اما مرگش را جلو می اندازد؟ آیا با جلو انداختن مرگش به سوگند پزشکی خیانت نکرده اند؟ و اگر این داروها را ندهند دردهای مهیبی خواهد کشید که تحملش برای هیچ آدمی ممکن نیست.این مسائل ریزی که برای هر دکتری پیدا می شود او را ناچار می کند که به دیگران مراجعه بکند. چون آنجا دیگر تخصص پزشکی کارگر نیست. ناچار می شود به آدم هایی مراجعه کند که به اخلاق فکر کرده اند. در ایران چون کسانی نیستند که در زمینه فلسفه اخلاق کار کرده باشند، پزشکان مجبور می شوند به تجربه های جهانی روی بیاورند و درست هم همین است.رابطه دیگر رابطه پزشکان و پرستاران است. در عهدنامه پزشکی دهه ۱۹۵۰ ایالات متحده ماده ای آمده که بر اساس آن پرستار موظف است دستورات پزشک را رعایت کند. او بیش از هر کس در مقابل پزشک مسئول است.در همین قانون که در دهه ۹۰ در آن تجدید نظر شده آمده است که تعهد اول پرستار به بیمار است. یعنی پرستار گاهی می تواند تشخیص دهد که دستور پزشک قابل اجرا نیست. پرستار در حال تیمارداری است و موظف است بیمار را در نظر بگیرد نه پزشک را.در بیمارستان های ایران بخصوص پیش از انقلاب و در مرحله انقلاب پزشکان تا جایی نسبت به پرستاران خشن بودند که حتی کتک شان می زدند و چند مورد معروف در این زمینه وجود دارد.در واقع در قانون آمریکا به دقت تعیین شده که پرستاران کجاها می توانند از دستور پزشک تخطی کنند. هر کسی که سر و کارش با عمل جراحی افتاده به پرستارانی برخورده است که به امر مراقبت از بیمار، بیشتر از پزشک وقوف دارند. ولی در ایران رابطه بین پزشک و پرستار هنوز به شکل ابتدایی تحکم پزشک استوار است.اخلاق پزشکی ایران بقدری بر اساس اقتدار پزشک استوار شده که حتی به قلمرو داروخانه ها کشیده است. نوعی اقتدار در جامعه پزشکی ایران شکل گرفته که آنها را تافته جدا بافته جامعه کرده است. آنها کراواتشان را در همه انقلاب حفظ کردند.آنها نظام پزشکی را حفظ کردند در حالی که سندیکاهای دیگر، مخصوصا از آن کارگران له و لورده شد، آنها حقوقی را برای خود حفظ کردند که لایه های دیگر نداشتند. مثل مسافرت به خارج و تماس گرفتن با دانشگاههای خارج. و این بر می گردد به اولین رویکردهای جامعه ایران به پزشکی مدرن، موقعی که دخترهای نسل مادر من مثلا آرزوشان این بوده که زن پزشک یا مهندس شوند. یا به اقتدار اجتماعی بر می گردد که ریشه آن در خیلی از مباحث جدید پزشکی است. من دو مورد آن را فوری به یاد می آورم. یکی کارهای اصلی فوکو است در زمینه پزشکی مانند زایش درمانگاه و تاریخ دیوانگی، و دیگری کتاب خیلی زیبایی که گادامر در هشتاد سالگی نوشته به نام معمای سلامتی که در آن به این جنبه ها پرداخته است.حالا حدود چهار دهه است که در آمریکا بطور کامل و در اروپا هم در بعضی نقاط، کمیته های پزشکی راه افتاده است. این کمیته های پزشکی هم به دکترها کمک می کنند و هم به بیماران.به بیمار در همان قدم اول که وارد بیمارستان می شود توضیح می دهند که حقوق او چیست و اینکه چه نوع رضایتی می تواند بدهد یا ندهد. به پزشکان هم در مورد همه این مسائل ریز اخلاقی که در هر عملی اتفاق می افتد مشورت می دهند.تقریبا پنج سال است که تعداد فیلسوف های اخلاق در این کمیته ها از تعداد کشیشان بیشتر شده است و به نظر می آید که تکیه بر بحث عقلانی در مورد مسائل اخلاقی در این گونه بیمارستان ها بیشتر شده و تکیه به ایمان و باور دینی کمتر.این کمیته ها بسیار فعال اند و در هر امر جزیی حق دخالت دارند. نکته دیگری هم که در مباحث پزشکی برای آنها مطرح است ولی در ایران تقریبا هیچ مطرح نیست، سهمیه پزشکی است.بودجه ای دارند که می دانند چه مقدارش را صرف چه مریض هایی بکنند. اینجا پیر ستیزی امری کلیدی است. می دانید که در جوامع غربی سالخوردگان از حقوق زیادی برخوردارند و در بیمارستان ها بخش های خاصی برای پیران وجود دارد. بیشتر از همه در دانمارک. در دانمارک نمونه عالی پزشکی برای پیران وجود دارد و همه آدم های پیر باید آرزو داشته باشند که اگر مریض شدند بروند دانمارک. ولی در کشور ما این امتیازات مطلقا وجود ندارد. بر عکس مرگ پیرها طلب می شود.*****اتانازی و سقط جنین*****مایلم به دو نکته اصلی زایش و مرگ بپردازم. نکاتی که در دنیا روی آنها کار شده است و هر دو نکته به نحوه تلقی اجتماعی از زندگی بر می گردد.این تلقی در یک کشور مدرن با کشوری مانند کشور ما تفاوت دارد. کشوری که حکومتش دینی است. کشوری که به سنت و عرف و عادت های کهن تکیه دارد و کشوری که مردمانش هنوز تحول واقعی مدرن شدن را تجربه نکرده اند. در نتیجه به شرایطی که اتفاقا در آن افتاده اند مثل تکنولوژی جدید تسلط ندارند، راجع به آن اصلا فکر نمی کنند یا به سرعت از آن عبور می کنند.اینجا این مسأله اهمیت دارد که ببینیم خردورزی اخلاقی غربی ها در این دو مورد چه کمکی می تواند به ما بکند. یکی مسأله سقط جنین است و دیگر اتانازی.اکنون نزدیک یک ساعت است که من برای شما صحبت کرده ام. بنا به آمار سازمان بهداشت جهانی در این یک ساعت ۳۰ زن بر اثر سقط جنین غیر پزشکی مرده اند. رقم وحشتناک است و گاه روزانه به ۷۵۰ نفر می رسد.اولین و مهمترین موضوع بحث غربی ها بخصوص در آمریکا در دهه ۹۰ از اینجا می آید.انبوهی فیلسوف و فیلسوفان اخلاق درباره اش نوشته اند و حجم کتابهایی که در این زمینه منتشر شده عظیم است. در سقط جنین موضوع این است که بالاخره صاحب این بچه کیست؟ می پذیرند که مادر است. چون او را در رحمش می پرورد و به دنیا می آورد و بزرگ می کند. اما پدر چه می شود؟ در این تصمیم گیری، تصمیم گیری مادر نهایی شناخته می شود.نکته دوم این است که آیا جنین یک آدم یا شخص (person ) است، یا نه. اگر هست بنا به اصلی که همه ما می پذیریم که آدم نباید کشت، نمی شود سقطش کرد. ولی اگر آدم نیست و فقط بالقوه هست می شود.اگر بگوییم بطور بالقوه قرار است او به آدم تبدیل شود و نمی شود، کار سخت می شود. چون هر نوع جلوگیری از بارداری هم باید کنار گذاشته شود. چون آنجا هم ما مانع آن می شویم که یک موجود بالقوه ای ساخته شود و در نتیجه به یک معنی او را نابود کرده ایم. چون منطق بالقوه را نمی توانیم بپذیریم. ناچاریم به این بحث بپردازیم که آیا او آدم هست یا نیست.به نظر می آید در حجم عظیم چند صد هزار صفحه ای مقالات و کتابها بحث به نفع کسانی تمام شده که جنین را یک “شخص” نمی شناسند و فکر می کنند که می توان او را از بین برد. حالا چرا جنین تا این حد مسأله ماست؟ به این دلیل که ما هنوز در جامعه خود نتوانسته ایم به راههای قطعی برای جلوگیری از ایجاد جنین دست بیابیم. آدم ها زندگی و آمیزش جنسی دارند و نمی توانند نداشته باشند. در این جریان خطر آفرینش یک موجود زنده وجود دارد که شاید نخواهند. امکاناتی که در دنیا هست هنوز صد در صد نیست. بنابراین آبستنی بیرون از اراده اتفاق می افتد.از آن تلخ تر این است که زن ها به دلیل فرودستی اجتماعی، اعم از اینکه همسر داشته باشند یا نه، مورد تجاوز واقع می شوند. ما چگونه می توانیم از زنی که مورد تجاوز قرار گرفته بخواهیم موجودی را در شرایط ناخواسته در رحم خود بزرگ کند و به دنیا بیاورد و مسئولیتش را تا آخر عمر بپذیرد؟یک لحظه با خودتان فکر کنید که شمار زنانی که مورد تجاوز قرار می گیرند، زیاد و تکان دهنده است. در جوامع پیشرفته تر آمار دقیق است، در جوامع عقب مانده دقیق نیست. آمار همواره نمی تواند دقیق باشد چون غالبا اینگونه موارد اعلام نمی شود. اما به هر حال بسیاری از این تجاوزها منجر به حاملگی می شود.به چه دلیل ما به خودمان حق می دهیم از زن بخواهیم که موجودی را که نمی خواست، و از مردی که نمی خواست بزرگ کند و از این پس تمام زندگی اش را صرف او کند؟حالا این را خفیف ترش می کنیم. زنان زیادی به دلایل اجتماعی بدون میل خود ازدواج کرده اند و از مردهاشان متنفرند. حد اقل خوششان نمی آید. چرا باید بچه او را نگه دارند؟ چرا باید نتایج امر ناخواسته به آنان تحمیل شود؟ دارای این حقوق هستند که نخواهند و در بسیاری جوامع این اتفاق افتاده است. در برخی از ایالتهای آمریکا و تقریبا در تمام کشورهای غربی.به هر حال اگر قرار است که برای آدم این حقوق را قائل باشیم که برای زندگی خودش به عنوان یک انسان تصمیم بگیرد و این آدم زن باشد و قرار باشد که او مساوی مرد باشد، مجبوریم این را هم بپذیریم که او درباره نحوه زیستن بعد از این خود در دنیا تصمیم بگیرد. مردها با این مشکل به ندرت برخورد می کنند.مردهایی هستند که میل ندارند بچه دار شوند اما وقتی همسرشان حامله می شود تن می دهند و می پذیرند. ولی برای آنها از نظر اجتماعی بخصوص در کشوری مثل کشور ما آسان است که همسر خود را ترک کنند و بروند. به سادگی بگویند من تحمل ندارم و می روم اما زن چه؟این آن مسأله کلیدی است که سبب می شود ما نسبت به سقط جنین جور دیگری فکر کنیم. کانت که از اعدام بشدت دفاع می کرد با سقط جنین مخالف بود. همه را بر اساس همان اصل اول می گذاشت که حق حیات آدم ها را باید به رسمیت شناخت و اساسا این بحث در آثارش مطرح نمی شد که جنین آدم است یا نیست.من اطمینان ندارم که بحثی که آلان می کنم و موضعی که می گیرم درست باشد، من اطمینان ندارم که عقلانی باشد اما فکر می کنم باید درباره آن بحث شود. موضع من این است که زنان می توانند راجع به جسم خودشان تصمیم بگیرند. ولی اصراری ندارم که همه با من همراه باشند. فقط در یک چیز اصرار دارم؛ ما حق نداریم این بحث را ببندیم و نمی توانیم با گفتن اینکه بنا بر فلان کتاب مذهبی سقط جنین حرام است، بحث را خاتمه یافته تلقی کنیم.اگر ما این راه را ببندیم راههای وحشتناک دیگری را باز کرده ایم. در واقع ما چشم خود را به روی سقط جنین های غیر قانونی عظیم بسته ایم و آدم هایی را که بحث می کنند محکوم کرده ایم.تنها راه درست این است که موضوع را به یک بحث اجتماعی تبدیل کنیم. از فیلسوف ها، از معلمان اخلاق، از روحانیان و از همه بخواهیم که با حقوق برابر درباره اش بحث کنند و مهمتر از همه باید در این میان صدای زنها را شنید.موضوع دوم که به نظر من کلیدی است درباره بهمرگی یا اتانازی است ( از دو لفظ یونانی eu به معنای خوب و Thanatos به معنای مرگ). می توان لغت را هم راحت کشتن معنی کرد، هم راحت مردن. هم بهمرگی، هم بهکشی.اصرار دکتر محمد رضا باطنی این است که کشتن در ترجمه لغت بیاید. اصرار من بر این است که لغت مرگ در آن بیاید. دلیلش این است که کشتن بار بحث را سنگین می کند. یعنی از اول از مخاطب می خواهیم که به کشتن رضایت بدهد.به هر حال مسأله این است که افرادی هستند که از زندگی سیر شده اند. یکی از دوستان من که پزشک است تعریف می کرد که یکی از روشنفکران مشهور داشت می مرد. می گفت وقتی به دیدن او رفتیم بقدری درد می کشید که مرا صدا کرد گفت دیگر تحمل ندارم، راحتم کن. می گفت بر ما هم آشکار بود که داستان عبارت است از چند هفته درد کشیدن و مردن. می گفت وقتی آمد بیرون به دکتر همراهش گفت « کاش می توانستیم ».این را کسی می گوید که آدم بسیار با وجدان و باشرفی است که قسم خورده که حیات آدم ها را حفظ کند اما در عمل پزشکی به یک جایی می رسد که احساس می کند نمی تواند به این وفادار باشد. قطعی است که مریض در طول روزها و هفته های آینده خواهد مرد.پس چرا درد بکشد؟ آیا در شأن انسانی او هست که به این وضع کشیده شود؟ اگر خودش بخواهد و در آگاهی کامل از ما بخواهد که به زندگی اش پایان بدهیم چرا ندهیم؟ دو نوع می توانیم با موضوع برخورد کنیم. یکی اینکه بکشیمش، دیگر اینکه رهایش کنیم تا بمیرد.بین این دو باید انتخاب کنیم. اینجا دو نوع اتانازی شکل می گیرد: فعال و غیر فعال. فعال یعنی دخالت کنیم و او را بکشیم. غیر فعال یعنی ابزار زندگی را از او دریغ کنیم. شرط اول این است که او در آگاهی کامل این را گفته باشد.الان در هلند، ایالت ارگون در آمریکا و بلژیک این اتفاق می افتد. هلندی ها یک کشتی ساخته اند و در نزدیکی استرالیا متوقف کرده اند تا استرالیایی هایی که می خواهند اتانازی کنند بروند به آن کشتی، و از شر زندگی خلاص شوند.****حق زندگی، حق مرگ****داستان در کسانی خلاصه نمی شود که درد می کشند. آدم هایی هستند که هنوز چندان آگاهی دارند که به صراحت بگویند نمی خواهند در شرایط رقت بار بمیرند یا به وضعی دچار شوند که مرگ شان از جانب نزدیکان خواسته شود.یکی از نزدیکان خود من آلزایمر پیشرفته ای دارد اما به نظر نمی رسد به هیچ وجه حاضر باشد که از این دنیا برود. من نمی توانم جای او تصمیم بگیرم اما اگر در اوایل بیماری وقتی هنوز اینقدر آگاهی داشت که نسبت به انتخاب مرگ و زندگی اش تصمیم بگیرد، تصمیم می گرفت که به شرایط خفت باری که دارد دچار نشود، وظیفه این بود که به او کمک شود تا به این روز نیفتد.چندی پیش بی بی سی فیلمی نشان می داد از خانم مسنی که مراسم با شکوه مرگش را تعیین کرده بود. از دوستان و اطرافیانش خداحافظی کرد و پس از رفتن آنها به اتاق رفت و دارویی را که در اختیارش گذارده بودند خورد و مرد. به نظر من می آید این مرگ با شکوه ترین مرگی است که هر آدمی باید بخواهد و مرگ های دیگر سخت است.یکی دیگر از دوستان پزشک تعریف می کرد که یک بار یک زن سالخورده ترکمن را معالجه کرده بود، و چند سال بعد گذرش به کومه او افتاد. پیرزن آنجا خوابیده بود. پسر پیرزن آمد و گفت دکتر بیا دست پخت خودت را ببین. می گفت او در خفت بار ترین شرایط در حالی که مگس و حیوانات موذی گردش کرده بودند، گوشه کومه افتاده بود منتظر مرگ. وقتی دکتر بیرون آمد با همه سوگند بقراطی که خورده بود، دلش به درد آمد و گفت اشتباه کردم.پزشکان زیادی در زندگی شان می توانند به این نتیجه برسند که به هر قیمت نگهداشتن بیمار اصل نیست. تقدس زندگی ضروری نیست. آدم حق دارد از دیگران بخواهد کمک کنند که این زندگی پایان بیابد. من می دانم که آدمهایی که می خواهند خودکشی کنند خیلی وقت ها پشیمان می شوند، ولی آدم هایی را هم می شناسم که مرگ را انتخاب کرده اند.ما به آدم می گوییم حق دارد زنده باشد، چطور می توانیم بگوییم حق ندارد بمیرد؟ جایی که یک آدم خسته شد و به آخر راه رسید نه فقط حق دارد برود بلکه ما هم حق داریم کمکش کنیم که برود.همین موضوع در مورد جنین هم صدق می کند. جنین هایی هست که بلافاصله تشخیص داده می شود به سرعت خواهند مرد یا زندگی رقت باری خواهند داشت. یعنی در حالتی هستند که به آن می گویند آخرین حد عقب افتادگی. بنابراین چرا باشند؟ آیا در این صورت مادر حق ندارد درباره بود و نبود آنها تصمیم بگیرد؟ما حق داریم جای دیگران تصمیم بگیریم ولی آنها نمی توانند جای خودشان تصمیم بگیرند؟ اینها آن نکته های اصلی اخلاقی است که ما را رو در روی مرگ قرار می دهد ولی راجع به آن فکر نمی کنیم. اخلاقیات سنتی اعم از مذهبی – فلسفی، اخلاقیات زندگی است. حفظ زندگی به هر قیمت و به هر شکل. به نظر من می آید که ما باید به این مسائل فکر کنیم. بارها در مقابل این بحث ها نتایج اجتماعی خطرناکش مطرح شده است. یکی از دوستان پزشک من وقتی درباره اتانازی بحث می کردیم با دلخوری و خشونت گفت تو در کشوری زندگی می کنی که در آن هر روز اتانازی اتفاق می افتد. ما پزشکان مشغول این کار هستیم. ما در بدترین شرایط بیماران را به مرگ نزدیک می کنیم نه به زندگی. و تو راهی را پیشنهاد می کنی که نتایج خطرناک اجتماعی خواهد داشت. اگر به آدمهای ندار امکان بدهی که از این محمل برای کشتن آدمها استفاده کنند، نتایج اجتماعی اش وحشتناک خواهد بود.من شک ندارم که هر بحث اخلاقی باید به جنبه های اجتماعی هم بپردازد اما برای این کار یک حدی از آزادی فکر لازم است. باید بحث درباره آن امکان پذیر باشد. به نظر من آغاز این بحث هیچ لطمه و ضرری به کسی نمی زند. آدم های بخردی که توانایی ورود به این بحث را بنا بر تجربه شان دارند پزشکان هستند. آدم های دیگری که می توانند درباره زندگی و بودن در دنیا فکر کنند، همه هستند.برای من هیچ چیز رقت بارتر از این نیست که ما این مباحث را ببنیدیم به ادعای اینکه مثلا در فلان کتاب جور دیگر آمده است. به نظرم باید بتوانیم درباره اینها مثل حکم اعدام بحث کنیم. سوال اصلی فلسفی همچنان سر جای خود باقی است. شما یک نفر را اعدام می کنید به دلیل اینکه آدم کشته است. اعدام می کنید و بعد از مدتی می فهمید که اشتباه کرده اید.چه راهی برای برگشت وجود دارد؟ هیچ! آدم عاقل کاری نمی کند که راه بازگشت بسته شود. این جنبه عقلانی بحث است. ما نمی توانیم آدم ها را اعدام بکنیم چون نمی توانیم زندگی را به آنها برگردانیم. اگر حبس ابد شده باشند، آزادش می کنیم.این اتفاق چند ماه قبل در فرانسه افتاد. پسر جوانی که به حبس ابد محکوم شده بود و حالا دیگر مرد میانسالی شده بی گناه شناخته شد و آزادش کردند. اما اگر اعدامش کرده بودند دیگر راه بازگشت وجود نداشت.در کشور ما اساسا این مسائل مطرح نمی شود. چون جان آدم ها ارزش ندارد کسی به آن فکر نمی کند، اما وظیفه ما که هست به آن فکر کنیم. من می دانم که قوانین استوار به احکام دینی امکان اجرای چنین چیزی را در حال حاضر نمی دهد اما فکر می کنم بحث عقلانی در این زمینه مانعی نداشته باشد.خوشبختانه تا حدودی در ایران این بحث پیش رفته است. از جنبه هایی هم موفقیت هایی داشته است. در مورد شبیه سازی در ایران ما به مشکل اساسی بر نمی خوردیم. اما بعضی مسائل مانند اعدام و سقط جنین نیازمند بحث های طولانی و سخت است ولی راهش این است که این بحث ها عمومی شود. همه درگیر آن بشوند و همه از تجربه های شخصی شان بگویند و همه از نحوه نگاهشان به دنیا بگویند.این دمکراسی است و من راه دیگری برای آن نمی بینم. جز آنکه در یک محیط آزادی نشریاتی منتشر شوند و این مباحث را پیش بکشند ما راه دیگری نداریم. اگر چنین نشود ما در همین بیغوله ای زندگی می کنیم که اتفاقات مهیب در آن می افتد ولی ما چشم خود را به روی آن می بندیم.منبع : بی بی سی http://pezeshk.igl.ir/1096/ http://pezeshk.igl.ir/1096/  خودکشی روبرت انکه، دروازه‌بان ملی‌پوش آلمان، در پی ابتلا به افسردگی باعث شد این بیماری بار دیگر نشان دهد تا چه حد توان بالایی برای پایان بخشی به زندگی انسان‌ها داردبیماريی که هم‌اینک گریبانگیر ۱۲۰ میلیون انسان شده است.[مفاهیم: استرس چيست؟]رخ دادن یک حادثه‌، از دست دادن فردی محبوب یا یک شکست عاطفی هر کدام می‌تواند به تنهایی عاملی کافی برای افسرده شدن به شمار بیاید. افسردگی بیماری‌اي است که شاید توجه چندانی را به خود جلب نکند، اما می‌تواند چنان آرام آرام در جسم و روح فرد مبتلا نفوذ کند که در نهایت وی را از پا بیندازد.به گفته‌ دکتر فرانچسکا رگن، در بسیاری اوقات بیماری افسردگی مورد اعتنا قرار نمی‌گیرد. این روانشناس آلمانی می‌گوید: «افسردگی بیماری سختی است که اغلب دست‌کم گرفته می‌شود، زیرا این تصور وجود دارد که افسرده شدن تنها یک ناراحتی موقت و ساده است. در حالی‌که این بیماری متأسفانه می‌تواند کشنده باشد.»علت اصلی شمار زیادی از خودکشی‌ها، بنا بر یافته‌های پزشکی، افسردگی‌های شدیدی هستند که یا نادیده گرفته شده‌اند یا این که نسبت به درمان به موقع آنها بی‌توجهی شده است. در این میان اما نکته‌ مهم این است که فرد مبتلا خود به دنبال یافتن راهی برای برون‌رفت از افسردگی باشد، زیرا به اعتقاد پزشکان، همواره شانس این که او دوباره سلامتی خود را به دست آورد، بسیار بسیار بالاست. هر چند روند درمان از یک فرد به فرد دیگر تفاوت می‌کند، اما با این حال در نهایت می‌توان از دام افسردگی رها شد."دومین بیماری مهم"در مواردی که شخصی دچار افسردگی مزمن است، استفاده از داروهای ضد افسردگی به همراه جلسات مشاوره تجویز می‌شوند و چنانچه میزان افسردگی چندان شدید نباشد، غالبا به بیماران توصیه می‌شود تا همراه با مصرف داروهای ضعیف ضد افسردگی، صبر پیشه کنند، زیرا بر اثر تجربه مشاهده شده است که پس از گذشت چند هفته اثرات افسردگی از بین می‌روند.بنا بر اعلام دويچه‌وله، در آلمان حدود چهار میلیون نفر از افسردگی رنج می‌برند، اما با این حال شمار مبتلایان به این بیماری نسبت به سال‌های دهه‌ هشتاد میلادی به نصف کاهش یافته است که دلیل اصلی آن را مشارکت خود مبتلایان برای رهایی از افسردگی می‌دانند. درگذشت روبرت انکه، ملی‌پوش تیم فوتبال آلمان، در پی افسردگی و خبرهایی از این دست نیز چندان در تلاش بیشتر بیماران برای بهبود بی‌تأثیر نیستند.بر اساس تخمین سازمان بهداشت جهانی، انتظار می‌رود که از سال ۲۰۲۰ افسردگی پس از عارضه‌ قلبی دومین بیماری مهم در سراسر جهان باشد. با این همه، بحث بر سر این که آیا تا آن زمان بیماری افسردگی بیشتر در میان مردم دیده خواهد شد یا تنها اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد‌، همچنان در جریان است.به گفته‌ برنهارد پالموفسکی، افزایش روزمره میزان استرس در زندگی انسان‌ها خود عامل مهمی برای مبتلا شدن به بیماری افسردگی به شمار می‌آید؛ نکته‌ای که چندان به نظر نمی‌رسد تا سال ۲۰۲۰ تغییری در آن حاصل شود.منبع : همشهری آنلاين http://pezeshk.igl.ir/1095/ http://pezeshk.igl.ir/1095/  پژوهش‌ها نشان مي‌دهد: برخي از عادات نامطلوب در زندگي مانند سيگار يا پرهيز از خوردن صبحانه سبب افت كارآيي مغز مي‌شود.مارسي پاراشيل متخصص تغذيه و مدير تغذيه باليني در نظام بهداشتي هندريك آمريكا مي‌گويد: سه عامل مهمي كه مي‌تواند قدرت مغز را افزايش دهد نوع غذا، آب و اكسيژن هستند و برخي از اين عادات اين سه فاكتور را به ميزان قابل توجهي تحت الشعاع قرار مي‌دهند. البته ورزش و غذاي مناسب، سلامت مغز را تضمين مي‌كند.همچنين پژوهشگران دانشگاه ايالتي آريزونا به چند عادت رفتاري اشاره كرده‌اند كه توان و كارآيي مغز را پايين مي‌آورند. اين رفتارها شامل پرهيز از خوردن صبحانه، پرخوري، استعمال دخانيات، مصرف زياد مواد قندي، آلودگي هوا، كمبود خواب، كاهش تفكر مثبت و كار كشيدن از مغز به هنگام بيماري هستند.اشخاصي كه صبحانه نمي‌خورند قند خونشان به سطح پائين‌تري افت مي‌كند. اين امر باعث تامين نامناسب مواد غذايي براي مغز و در نتيجه افت فعاليت مغزي مي‌شود. از سوي ديگر، پرخوري هم سلامت مغز را به خطر مي‌اندازد. پرخوري باعث تصلب شرائين (سختي ديواره رگ‌هاي) مغز شده و منجر به كاهش قدرت ذهني مي‌شود. دخانيات نيز باعث كوچك شدن قابل توجه مغز شده و حتي منجر به بروز آلزايمر مي‌شود. علاوه بر اينها استفاده زياد از مواد قندي و شيرين جذب پروتئين و مواد غذائي را متوقف و منجر به سوء تغذيه و احتمالا اختلال در رشد مغزي خواهد شد.به گزارش ايسنا با توجه به اينكه گفته شد يكي از فاكتورهاي اصلي براي سلامت و قدرت مغزي اكسيژن است پس قطعا آلودگي هوا عامل مهمي است كه اين عضو را تهديد مي‌كند. مغز بزرگترين مصرف كننده اكسيژن در بدن ماست. دميدن هواي آلوده باعث كاهش اكسيژن تاميني مغز شده و منجر به كاهش كارآيي اين عضو مهم مي‌شود.خواب كافي هم به مغز ما استراحت مي‌دهد. دوره طولاني كاهش خواب به تسريع مرگ سلولهاي مغزي منجر خواهد شد. همچنين كار كشيدن از مغز يا مطالعه در زمان بيماري ممكن است سبب كاهش كارآيي مغز و در نتيجه صدمه مغزي شودو بالاخره محققان معتقدند؛ تفكر بهترين راه براي تمرين دادن به مغز است. كاهش افكار مثبت مغزي ممكن است باعث كوچك شدن مغز شود.بر اساس اين گزارش، مغز انسان داراي انتقال دهنده عصبي است كه مهمترين آنها دوپامين، سرتونين و استيلكولين هستند. اين انتقال دهنده‌ها در زرده تخم مرغ، نخودفرنگي، گوشت، ماهي، شير، پنير و سبزيجاتي چون كلم بروكلي و كلم پيچ موجود هستند. همچنين دوپامين در مغزها، گوشت ماهي، محصولات سويا و غذاهاي پروتئيني يافت مي‌شود. سرتونين نيز در غذاهاي كربوهيدرات مثل نان و پاستا و سيب زميني موجود است.محققان انجمن قلب آمريكا نيز اخيرا بر اين باور هستند كه آنچه براي قلب مفيد است براي مغز نيز سودمند است.به گفته محققان؛ اين اقدامات نه تنها توان و كارآيي مغز را بهبود مي‌بخشد بلكه مي‌تواند در پيشگيري از آلزايمر نيز موثر باشد.منبع : سلامت http://pezeshk.igl.ir/1094/ http://pezeshk.igl.ir/1094/  نتایج تحقیقات انجام گرفته در آمریکا نشان می دهد، خوردن سیب ۱۵ دقیقه قبل از هر وعده غذایی، در کاهش وزن موثر است.نتایج تحقیقات انجام گرفته در آمریکا نشان می دهد، خوردن سیب ۱۵ دقیقه قبل از هر وعده غذایی، در کاهش وزن موثر است. به گزارش دیلی میل، افرادی که قبل از هر وعده غذایی سیب می خورند، ۱۵ درصد کالری کمتری مصرف می کنند.بیشتر کارشناسان تغذیه ، مصرف موادغذایی کم کالری و ورزش منظم را برای مقابله با چاقی مفرط توصیه می کنند اما ۸۰درصد افرادی که از چاقی مفرط رنج می برند، به علت تغییرندادن شیوه زندگی و رژیم غذایی قادر نیستند به وزن ایده آل خود برسند.توجه داشته باشید مصرف میوه سیب که حاوی فیبر است و (نه آب سیب) در کاهش وزن تاثیر دارد.منبع : روزنامه خراسان http://pezeshk.igl.ir/1093/ http://pezeshk.igl.ir/1093/  پژوهشگران در يك تحقيق جديد دريافته‌اند كه آلبالو براي درمان بي‌خوابي مفيد است و اگر به سختي مي‌خوابيد با خوردن اين ميوه راحت‌تر به خواب مي‌رويد.بر اساس يك پژوهش جديد،  آلبالو مي‌تواند الگوهاي خواب را در بدن تنظيم كند و از اين حيث تاثير شگفت انگيزي دارد.محققان دريافته‌اند كه اين ميوه حاوي مقادير قابل ملاحظه‌اي ملاتونين است و وجود هورمون ملاتونين نيز براي داشتن يك خواب آرامش بخش ضروري است.بر اساس اين گزارش؛ هورمون ملاتونين در مغز ساخته مي‌شود و روي فاكتور خواب تاثير گذار است. اين يافته حاصل تحقيقات پژوهشگران مركز علوم بهداشتي دانشگاه تگزاس است.اين پژوهشگران مي‌گويند: خوردن يك كف دست آلبالو ميزان ترشح ملاتونين را در خون افزايش مي‌دهد و بنابراين الگوهاي طبيعي خواب را در بدن بهبود مي‌بخشد كه درعين حال اين فرايند به طور بالقوه مزاياي ديگري نيز براي حفظ سلامت بدن و روان در پي دارد.منبع : حمیدجون http://pezeshk.igl.ir/1092/ http://pezeshk.igl.ir/1092/ فعاليت هاي روزانه و نوع آنها بر ميزان آب دريافتي و دفعي بدن موثر هستند.دكتر مهديا خداي متخصص تغذيه به باشگاه خبرنگاران گفت: نوشيدن بيش از 8 ليوان آب در روز باعث كاهش وزن و شادابي پوست مي شود.وي تصريح كرد: فعاليت هاي جسمي به دليل تنظيم درجه حرارت بدن با از دست دادن آب همراه است و هر چه ميزان فعاليت ها بيشتر باشد، مقدار اتلاف آب بدن بيشتر خواهد بود. به اين ترتيب فعاليت زياد وهواي گرم دو فاكتور اصلي براي نوشيدن آب بيشتر هستند.دكتر خدايي تاكيد كرد: نوشيدن آب بيشتر از اين مقدار باعث دفع زودتر سموم از بدن شده و باعث كم شدن وزن در افراد چاق و شادابي پوست را فراهم مي كند، بنابراين بهتر است قبل از احساس تشنگي آب بنوشيد. http://pezeshk.igl.ir/1087/ http://pezeshk.igl.ir/1087/  بعضی از ما متاسفانه فکر می‏کنیم که سلامتی در اعتدال است و چنانچه از هرچیز به اندازه اعتدال مصرف شود دیگر هیچ ضرری نخواهد داشت و بدن پاسخی منفی نشان نخواهد داد؛ اما واقعا اینطور نیست. بعضی غذاها یعنی دست و پنجه نرم کردن با مریضی و سرطان! شاید بعضی غذاها مستقیما پس از مصرف اثراتی منفی خود را نمایان نکنند ولی مطمئن باشیم که این گروه از غذاها در دراز مدت، آثاری سوء را بدنبال خواهد داشت و بهتر است که میانه‏روی در این رفتار را کنار گذارده و کمی به فکر سلامتی خود باشیم. با خود نگوییم “یک بار در ماه چیزی نمی‏شود!”در اینجا به ۷ مورد از این غذاها اشاره می‏شود (با اینحال که از ۷ مورد بسیار بیشتر است)۱– نوشابه گازداریک بطری متوسط نوشابه گازدار شامل ۱۰ قاشق چایخوری شکر، ۳۰ تا ۵۵ م.گ کافئین، مقادیری افزودنیهای صنعتی و رنگ و نمک می‏باشد که نوشابه‏های رژیمی برخلاف نامشان به دلیل طعم دهنده‏های مصنوعی خاص، شاید بسیار خطرناکتر از نوشابه‏های گازدار طبیعی باشند. مشکل اصلی اینجاست که این نوع نوشابه‏ها تبدیل به عضو جدانشدنی رژیم غذایی بعضی خانواده‏ها شده است. بر اساس تحقیقی در مجله Pediatrics، مشخص گردیده که بین ۵۶ تا ۸۵ درصد کودکان به طور متوسط روزانه ۱ بطری و ۲۰% جوانان و نوجوانان بطور متوسط روزانه ۱ بطری نوشابه گازدار مصرف می‏کنند.همانطور که Center for Science in the Public Interest) CSPI) اشاره نموده است، خانواده‏ها و مسئولین می‏بایست مصرف این نوشابه‏ها را به حالت اصلی خود که همانا جهت مصارف درمانی در موقعیت‏های خاص (مثلا مشکل معده و …) بوده است بازگردانند. این گروه آمریکایی قبلا نیز بیانیه‏ای را مبنی بر اینکه خطر مصرف نوشابه‏های گازدار همچون مصرف سیگار باید عنوان شود، به سازمان غذا و داروی سازمان ملل ارائه داده‏اند. (خطراتی از جمله دیابت، اضافه وزن و مشکلات دهان و دندان و معده).۲ – چیپس و سیب زمینی سرخ شدهاین خوردنی دوست داشتنی بخصوص در میان نسل جوان، شامل آکریلامید است که این ماده عامل بسیاری از سرطانها و صدمه به بافتهای عصبی بدن می‏باشد که هنگامیکه غذا در دماهای بالا پخته و یا تفت داده شود بوجود می‏آید. آقای Dale Hattis استاد دانشگاه Clark آمریکا چنین می‏گوید : “من تخمین می‏زنم که سالانه بیش از هزاران سرطان به دلیل عامل آکریلامید در آمریکا شناسایی می‏شود.”هنگامیکه CSPI آزمایشات متعددی را بر روی انواع فرنچ فرایز یا همان سیب زمینی سرخ شده و انواع چیپس انجام داد، اینطور نتیجه شد که مقدار آکریلامید موجود در یک وعده غذای آمادۀ تهیه شده از بیرون، ۳۰۰ برابر مقدار مجاز در یک لیوان آب از نظر آژانس محافظت از محیط زیست (EPA) است.اما این کل داستان نیست؛ این نوع خوردنی خوشمزه شامل چربی‏های ترانس بالا می‏باشد که این نوع چربی‏ها عامل اصلی انسداد رگهای خونی و همچنین افزایش سطح کلسترول بد خون و کاهش کلسترول خوب خون هستند (به روایت نویسنده) و همچینین عامل افزایش ریسک حملات قلبی، دیابت و سرطان نیز می‏باشند.در کل در نظر داشته باشیم که فرنچ فرایز و چیپس و امثالهم شامل دو عامل مهم سرطانزا می باشند. http://pezeshk.igl.ir/1074/ http://pezeshk.igl.ir/1074/  به گفته یک کارشناس تغذیه، خواص موجود در کاهو کاهش‌دهنده عصبانیت و اضطراب است.پریناز ششگلانی اظهار داشت: کاهو دارای خواص درمانی زیادی بوده و سرشار از ویتامین‌های آ، ب، ث و آهن، کلسیم، فسفر، ید، منیزیم بوده و در رفع کم خونی بسیار موثراست.وی افزود: مصرف هر گونه سبزیجات با برگهای تیره برای رفع کم خونی توصیه می‌شود، مخصوصاً کاهو که از جمله سبزیجات مفید بوده و برای افراد کم خون بسیار ضروری است.این کارشناس در پایان یادآور شد: کاهو هضم کننده غذا، محرک اشتها، مسکن اعصاب بوده و باعث آرامش اعصاب و روان شده، برطرف کننده تشنگی و یبوست بوده و از جمله سبزیجات اشتهاآور است که استفاده از آن در سالاد به افزایش اشتها کمک می‌کند.منبع : ببین نیوز http://pezeshk.igl.ir/1073/ http://pezeshk.igl.ir/1073/